Hans de Vries (75) verstrekte microkredieten

"Het is een feest om daar in Afrika rond te lopen"

This video has been disabled until you accept marketing cookies. Manage your preferences here or directly accept targeting cookies.

Met oud-ING-bankdirecteur Hans de Vries in gesprek over zijn ervaringen in het vrijwilligerswerk in Afrika, over zijn loopbaan bij ING en het werken bij de vrijwillige brandweer.

Een indrukwekkende staat van dienst op velerlei gebied, anders kun je de betekenis van Hans de Vries (75) voor de samenleving niet duiden. Talloze maatschappelijke functies heeft hij bekleed (bij ING Bank) in Nederland en daarbuiten in Afrika. Alleen al zijn betrokkenheid bij organisaties en stichtingen na zijn prepensionering in 2003 is imponerend: veertien in getal. Uiteenlopend van commissaris, toezichthouder financiën, personal coach tot schipper en excursieleider .

Zijn voorliefde voor Afrika begon op een reis daarheen – Hans heeft talloze landen in de wereld bezocht – en hij was direct verknocht aan dit deel van de wereld. Na zijn prepensionering in 2003 kwam hij in contact met vrijwilligersorganisatie PUM: Programma Uitzending Managers, in 1978 door Herman Wijffels, voormalig directeur van Rabobank, in het leven geroepen om kennis en ervaring van topmanagers na beëindiging van hun loopbaan in te zetten voor de duurzame ontwikkeling van kleine en middelgrote ondernemingen in ontwikkelingslanden. "Meteen al werd ik gevraagd een project te doen in Mali", vertelt De Vries. Maar tijdens zijn studie aan de middelbare landbouwschool deed hij al andere opdrachten, bijvoorbeeld met de zeer bekende Franse priester Abbé Pierre in Parijs. Ook alle projecten in Afrika van voormalig Stichting Humana heeft hij bezocht.


Andere omgangsvormen

Zijn bankervaring in met name de kredietverlening kon Hans in Mali prima inzetten bij de begeleiding en verstrekking van microkredieten zodat bewoners ter plaatse zich simpele maar effectieve productiemiddelen konden aanschaffen. Zoals een molen met een door dieselolie aangedreven dynamo waarmee zij graan en noten konden malen om in hun onderhoud te voorzien. De molen diende als onderpand en werd eigendom nadat de geldlening, meestal een paar duizend euro, was terugbetaald. "Controle op de besteding was nodig, want als bleek dat het ene dorp in vergelijking met een andere nederzetting meer dieselolie verbruikte, dan was de oorzaak dat de brandstof werd gebruikt voor iets anders, bijvoorbeeld een eigen vervoermiddel", ervoer De Vries. Ook was het nodig dat een vorm van administratie werd opgezet. "Vaak komt het voor dat maar een of twee dorpsbewoners kunnen tellen en de enige administratie bestaat uit een paar velletjes papier waarop gegevens worden bijgehouden." De funding voor dit project kwam van het Hans Blankert Fonds en de Rabobank Foundation. (Hans Blankert was voorzitter van de werkgeversorganisatie VNO-NCW)


In Afrika gelden geheel andere omgangsvormen. "Het is de gewoonste zaak dat je je allereerst voorstelt aan de dorpsoudste, een grijsaard van omstreeks 60 jaar – de gemiddelde leeftijd daar is ongeveer 50 jaar – en die regelt alles. Zoals het contact met de dorpsbevolking, waarbij het gangbaar is dat eerst uitgebreid wordt gevraagd naar de familieomstandigheden, de situatie in het dorp, en dergelijke." Wat Hans de Vries keer op keer ervoer is de dankbaarheid en opgewektheid van de mensen in deze en andere landen waar hij gewerkt heeft, zoals Niger en Burkino Faso. "Als dank kreeg ik dan een kip of een schaap. De kip belandde meestal de volgende dag op het bord, het schaap gaf ik weg." Zijn werk in Afrika was niet ongevaarlijk: tweemaal heeft Hans de Vries een staatsgreep meegemaakt maar hij zorgde er altijd voor dat hij veilig kon wegkomen, tot grote opluchting van het thuisfront.


Vrijwillige brandweer

De combinatie bankdirecteur en (vrijwillige) brandweer is bepaald niet voor de hand liggend. En beide beroepen lagen ook niet in de lijn met zijn vooropleiding aan de middelbare landbouwschool in Utrecht. Hans de Vries werkte eind zestiger jaren onder meer bij NMB Bank Nijmegen en had later de leiding over kantoren in Druten, Ridderkerk, Rotterdam, Vlaardingen, Maassluis en Schiedam. In de periode in Ridderkerk kwam hij in contact met de vrijwillige brandweer. Hij zou er ruim twintig jaar werken, zowel als brandweerman als leidinggevende. Via studies werkte hij zich op van (onder)brandmeester tot bevelvoerder. In die laatste hoedanigheid in combinatie met zijn werk in Burkina Faso kon Hans regelen dat tweedehands redmateriaal naar dit land werd gezonden. Hiervoor kreeg hij van de brandweer in Ouagadougou een onderscheiding. Aan het Instituut voor Fysieke Veiligheid aan de Kemperbergerweg in Arnhem nam hij examens af voor vele officiersfuncties binnen de brandweer. Hij introduceerde ook het officiersdiploma voor vrijwillige brandweercommandant. Dat was nodig omdat de complexiteit van de branden de afgelopen jaren steeds groter is geworden. "Door de crisis in de afgelopen jaren zijn veel bedrijven overgegaan op andere producten en daarbij ook andere grondstoffen. Kennis daarvan dient ook bij de brandweer aanwezig te zijn. Vandaar dat ik heb aangedrongen om vrijwilligers toe te laten tot de officiersopleiding."

De Vries heeft het werken voor de brandweer door de jaren heel goed weten te combineren met zijn directeurschap van ING Bank. En waar mogelijk fricties zouden kunnen ontstaan: een bankdirecteur spreek je nu eenmaal niet gauw tegen…


Waardering

Zijn fraaie huis in het landelijk gelegen Roelofarendsveen bevat veel Afrikaanse kunst, vaak gekregen als uiting van dank. Veel in zijn werkkamer herinnert aan de waardering die hij alom voor zijn omvangrijke werk kreeg: legpenningen, medailles en getuigschriften waaronder een oorkonde van Dick Schoof, toen directeur-generaal politie bij het ministerie van Veiligheid en Justitie, nu Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid. Niettemin blijft deze ambitieuze en hardwerkende man bescheiden. Hij haalt zijn voldoening uit de dankbaarheid die hij van de Afrikaanse bevolking ook nu nog ondervindt, de hulde in de vorm van dans en gezang van deze blijmoedige mensen: "Het is een feest om daar in Afrika rond te lopen", kijkt De Vries tevreden terug. Zijn advies aan de lezer: "Probeer niet als je 65 bent een hobby te vinden, maar eerder." Hans woont samen met zijn partner Riet, hij heeft twee zonen van wie een op Curaçao woont en voorts heeft hij vier kleinkinderen.


Hans Nijenmanting


Hans de Vries nodigt belangstellenden graag uit te reageren op zijn ervaringen met en te informeren naar deelname aan vrijwilligerswerk.

Zijn e-mailadres: 57hde5vr@kpnmail.nl


Andere belangrijke adressen van ngo's:

https://www.oneworld.nl/

https://www.sympany.nl/

Klik hier voor de korte film over Hans de Vries