“Een gebroken heup is geen eindpunt”

Ab Gobets herstelde van een dijbeenbreuk

Met een val achterover bij een aanlegsteiger na een bezoek aan het Leidse whiskyfestival en een gebroken dijbeenkop, begon voor Ab Gobets een medisch avontuur van drie maanden dat goed afliep.

Geboren in 1939 en heb ik nét niet de 80 gehaald zonder iets te breken of in een ziekenhuis te belanden.

Het gezegde “drank maakt meer kapot dan je lief is” kon ik letterlijk nemen. Na de verhuizing naar Oost-Groningen, komen we regelmatig naar het westen voor familiebezoek en voor het jaarlijkse festival “Whisky in Leiden” in april. Onze oudste zoon woont in Leiden en we voeren die dag met een leuke groep naar dat gebeuren toe. Met drank op varen mag ook niet, maar op de grachten van Leiden rond middernacht kom je niemand tegen. Een uur varen bij twee graden ontnuchterde prima. Vanaf de aanlegsteiger naar het huis van mijn zoon is het niveauverschil van zo’n 60 centimeter, overbrugd door een brede trap. Voor mij en voor de ooggetuigen is het volslagen onduidelijk wat er daar gebeurde. Ik ben naar boven gelopen en vervolgens achterover van het hoge deel op het lage deel gevallen. En toen kon ik niet meer lopen.

Omdat ik nauwelijks pijn had, werd niet meteen gedacht aan een breuk. Ik heb op de bank in de huiskamer de nacht doorgebracht. Omdat er de volgende ochtend geen verandering was, is toen een weekendarts ingeschakeld, gevolgd door een ambulanceritje naar het ziekenhuis van Leiderdorp. Daar werd ik de maandag erna geopereerd aan een pertrochantere femurfractuur, ofwel een breuk in de kop van het dijbeen. De onderdelen bleken de bijna 80 jaren goed genoeg te hebben doorstaan om met wat titaniumschroeven en stangen weer aan elkaar gezet te worden. Waarschijnlijk door 25 jaar fanatiek trimlopen, zei de fysiotherapeut toen de kwaliteit van de brokstukken ter sprake kwam. Achteraf wel een leuke bonus voor 25 jaar vrijetijdsinspanning.


Kort, maar hevig

Onze auto heeft een redelijk hoge instap, onze woning heeft alle faciliteiten gelijkvloers en vrouwlief kon mij verzorgen. Dat waren de drie belangrijkste criteria voor een snel ziekenhuisontslag op de woensdag erna. Onze jongste zoon woont in Zaandam en had een ict-klusje in Groningen stad in zijn agenda staan. Dus hebben we hem onderweg naar Groningen opgepikt, waarbij hij gelijk het stuur overnam om zijn moeder wat rust te gunnen na die onverwachte hectische dagen.

Voor de behandeling in ons regionale ziekenhuis kreeg ik na de operatie een cd met de documentatie van de ingreep. Gek idee, je eigen operatie zo bekijken.

De dag na de operatie heb ik proefgelopen met krukken, een looprek en een rollator. Krukken en looprek kregen mijn voorkeur. Die kun je gecontroleerd neerzetten en een rollator voelt in verhouding onvast aan. Krukken hadden de naaste buren en een looprek hebben we direct online besteld. Handig om op onze beurt ooit aan buren uit te kunnen lenen. Een rollator is ook in het burencircuit voorhanden, er moeten alleen niet te veel buurtgenoten tegelijk stuk gaan.

De heup mocht ik meteen voor 100% belasten tot aan de pijngrens, na drie weken werden de hechtingen verwijderd. Wat er daarna zou of kan gebeuren moest ik kennelijk zelf uitzoeken.

Omdat ik vind dat het lijf moet (gaan) doen wat ik wil, ging ik op zoek naar mijn vooruitzichten. De summiere documentatie van diverse ziekenhuizen gaf geen uitsluitsel. Daarom ben ik op internet blijven spitten naar het vervolgtraject van een gebroken heup. Dan word je niet echt vrolijk.

Van de 55-plussers zou een kwart binnen een jaar na het breken van een heup overlijden aan een vervolgaandoening, mogelijk door de algehele anesthesie. Genoemd wordt verder: verergering van dementie, hartinfarct, beroerte, longontsteking, trombose, longembolie, urineweg infectie. Misschien vergeet ik er nog een paar, maar dit is al een ruime keuze. Ook neemt de levensverwachting van 65-plussers, die na een gebroken heup het eerste jaar overleefd hebben, progressiever af dan die van 65-plussers zonder gebroken heup. Velen schijnen ook geestelijk vast te lopen en het ontbreekt hen aan moed of energie om zelf de situatie te verbeteren. Let wel: dat is niet mijn mening, maar ik citeer wat ik zoal aan “opbeurend” nieuws vond.

Ab Gobets (79): was van 1957 tot 2000 medewerker bij het voormalige Assurantiebedrijf van de ING-bank, eerst administratief en na kennismaking met de automatisering, vanaf 1978 tot aan zijn pensionering systeembeheerder/netwerkbeheerder.

Kop d’r veur, zegt de Groninger

Aan de algehele anesthesie heb ik naar mijn mening geen andere gevolgen overgehouden dan de eerste dagen een aanhoudende dorst en een tijdelijk gebrek aan energie. Zelfs van ons dagblad heb ik de eerste dagen alleen de “koppen gesneld”.

Gedurende de eerste drie weken hobbelen met hulpmiddelen en het uitvoeren van door de fysiotherapeut voorgestelde oefeningen, kwam de energie weer langzaam terug. Bij het verwijderen van de hechtingen deelde de traumachirurg aan de hand van een nieuwe foto mee, dat de genezing zodanig vorderde dat ik niet meer terug hoefde te komen. Zo’n vier weken na de operatie liet de fysiotherapeut me weer traplopen en na zes weken gingen we voor een korte wandeling de straat op.

Precies zes weken na de operatie ben ik zelf weer achter het stuur gekropen. Die zes weken staat in meerdere medische instructies als minimumperiode, met verbod op autorijden en een waarschuwing voor problemen met de autoverzekering. Ik heb in mijn polisvoorwaarden geen enkele restrictie op dit gebied aangetroffen. Het had het dus eerder gekund, maar mijn echtgenote rijdt elke afstand met plezier.

Met een kleine 20.000 km. per jaar is autorijden overigens net zo ingesleten als fietsen en zwemmen, dus die zes weken hebben geen enkele invloed gehad.

Licht aan de horizon

Belangrijk was ook het moment dat ik zelf mijn rechtersok en -schoen weer kon aantrekken. Ik voelde me vanaf dat moment weer compleet. Pinksteren was precies acht weken na de operatie en tevens tijd voor de tweejaarlijkse Oostwold Airshow in Oost-Groningen. Eén van mijn liefhebberijen is vliegtuigspotten en dit is één van de grootste civiele airshows van Europa bijna in onze achtertuin. Een mooie test: ruim twee uur rondlopen met camera op een immens grasveld om alle toestellen te fotograferen. Wel  nog met één kruk vanwege de ongelijke ondergrond en omdat ik om staande, zittende en liggende toeschouwers heen moest manoeuvreren. Die avond was ik erg vermoeid en de volgende ochtend kwam ik behoorlijk stijf uit bed, maar dat was na wat bewegen snel over.

Mijn hoge pijngrens heeft ook wel meegeholpen. In het ziekenhuis ben ik al begonnen met het matig innemen van de verstrekte pijnstillers. Paracetamolgebruik heb ik thuis snel afgebouwd toen bleek dat ik ook zonder ongestoord kon slapen. Overdag gaf beetje pijn goed de grenzen aan en ook hoe het genezingsproces verloopt en dat is belangrijker dan niets voelen en maar afwachten.

Het is inmiddels ruim drie maanden geleden. Ik heb geen loophulpmiddelen meer, af en toe nog een beetje pijn, maar wel wandelingen van vier km gemaakt. Een gebroken heup is dus geen eindpunt.

(Ab Gobets)